'Twas het seizoen, en fotograaf Neal Slavin maakte zijn hersens klaar voor een vakantiefoto. Dit was 1987 en Slavin had een serie groepsportretten voor het Washington Post Magazine gemaakt. "Ik moest denken," zegt hij. "Wat gebeurt er als de kerstman niet werkt?" Na enkele ideeën te hebben verworpen (waaronder 20 kunstschaats-Santas), kwam het bij Slavin op dat wat Santa het meest zou willen doen na het werk een snack was. "Ik dacht dat hij naar binnen zou gaan en een hete grog zou hebben of zoiets," zegt hij. Dus zat hij zeven Santas rond twee tafels in het Tastee Diner in Silver Spring, Maryland, en serveerde wat melk en koekjes. De portretten van de Post Magazine-groep vormden een verlengstuk van het werk dat de carrière van Slavin heeft bepaald. In de vroege jaren zeventig hielp de 67-jarige fotograaf een vriend om een film over de jaren '50 te onderzoeken toen hij een oude groepsfoto van een padvinderenteam tegenkwam. Hij had Renaissance-kunst gestudeerd op een zomerbeurs aan de universiteit van Oxford en maakte naam als kunstfotograaf, maar hij voelde zich vreemd geroerd door dit stukje Americana. "Ik was er zo geïntrigeerd door - het heeft me verrast", zegt Slavin. Groepsopnames zijn volgens hem eindeloos fascinerend omdat ze iets naar voren brengen in onderwerpen die zelden in individuele portretten te vinden zijn: "Je ontdekt dat mensen hun publieke gezichten tonen", zegt hij. Je oog gaat van figuur naar figuur terwijl je probeert te onderscheiden hoe de aanwezigheid van de ene het gedrag van een ander beïnvloedt. Binnen enkele dagen na het zien van de Boy Scout foto, nam Slavin zijn eerste groepsportret, van het Flushing Volunteer Ambulance Corps in Queens, New York. Kortom, hij begon aan wat hij 'een odyssee in Amerika' noemt, fotograferende groepen. Het resulterende boek When Two or More Are Gathered Together (1976) is als een momentopname van de natie: op één pagina staat een bingoclub klaar om een ronde te spelen in St. Petersburg, Florida; op de andere staan de bemanningsleden van de SS Skate in nette rijen bovenop hun atoomaanvalonderzeeër in de haven in Groton, Connecticut; op nog een andere, 33 jongens pronken met hun tailles op een kamp van het gewichtsverlies in Loch Sheldrake, New York. Het boek lijkt de erfgenaam van allerlei visuele tradities, van het Laatste Avondmaal van Leonardo da Vinci tot de fotografische portretten van August Sander van de mensen in Weimar Duitsland tot de padvindersfoto waaruit Slavin het stof met veel geweld heeft opgeblazen. Nadat zijn boek was gepubliceerd, dacht de fotograaf dat hij verder zou gaan. Geen geluk. "Wat ik ook doe, deze groepsportretten blijven terugkomen," zegt hij. Zijn boek uit 1986, de Britten, onderzocht vergelijkbare groepen in het Verenigd Koninkrijk en hij plant nu een project over religieuze groeperingen in Amerika. "Het onderwerp stopt niet", zegt hij. "Het wordt dieper en dieper." Slechts zelden komt Slavin weer in contact met zijn groepsvakken, maar hij vraagt zich vaak af. Terwijl hij de Santas onderzoekt, probeert hij hun poses te lezen - hun houding, hun blikken, de manier waarop ze hun koekjes vasthouden. "Ik ben nog steeds gefascineerd door wie deze jongens zijn," zegt hij. "Hoeveel hebben ze onthuld terwijl ze poseerden voor die foto?" Slavin's Santas waren de kers op de taart. Vandaag maakt Leslie Collins, die vanuit het midden van de foto zwaait, een duidelijk onderscheid tussen de mannen op de foto van Slavin, die $ 100 tot $ 250 per uur kosten voor privé- of bedrijfsevenementen, en het rommelige aanbod dat hij roept "plassen-op-de-knieën". Collins, nu 72, biedt een kijk op Santa personificatie die Slavin's op groepsportretten weergalmt: het gaat allemaal over het onthullen van een deel van jezelf terwijl je een bekende rol bewoont. "Als je een kerstman bent, probeer je het personage te zijn, maar op je eigen manier", zegt hij. "Ik zeg nooit 'Ho ho ho', er zijn slechts bepaalde regels waar je bij wegblijft. ' Michael Levick, rechts van de foto van Collins in Slavin, trok zijn eerste Santa-pak aan op de leeftijd van 16-39 jaar geleden - en verzekerde sceptici dat "voor kinderen, iedereen die ouder is dan zij oud is". Hij is de enige Santa op de foto zonder bril. 'Les [Collins] zei altijd:' Waarom draag je geen bril? ' En ik zei: 'Ik lees geen notities, ik bezoek mensen!' "Levick wijst erop dat Santas vroeger alleen met een bril werd afgebeeld bij het lezen van brieven naar de Noordpool. "Het is hard werken," zegt Collins over het feit dat hij Kerstman was, en dus was de Slavin-shoot, die simpelweg gepaard ging met het opduiken en poseren met een aantal vrienden, een stuk fruitcake. Een zeldzaamheid ook, aangezien professionele code dicteert dat Santas elkaar vermijden uit angst voor verwarrende kinderen. Zegt Jerry Clarke, 53, de meest rechtse Santa die zijn koekje donderig onderdompelt: "Heel zelden komen een stel Santas bij elkaar." David Zax is een freelance schrijver in Washington, D.C. Hij schreef over fotograaf Emmet Gowin in december 2007.
Hoe meer zielen hoe meer vreugd
'Twas het seizoen, en fotograaf Neal Slavin maakte zijn hersens klaar voor een vakantiefoto. Dit was 1987 en Slavin had een serie groepsportretten voor het Washington Post Magazine gemaakt. "Ik moest denken," zegt hij. "Wat gebeurt er als de kerstman niet werkt?" Na enkele ideeën te hebben verworpen (waaronder 20 kunstschaats-Santas), kwam het bij Slavin op dat wat Santa het meest zou willen doen na het werk een snack was. "Ik dacht dat hij naar binnen zou gaan en een hete grog zou hebben of zoiets," zegt hij. Dus zat hij zeven Santas rond twee tafels in het Tastee Diner in Silver Spring, Maryland, en serveerde wat melk en koekjes. De portretten van de Post Magazine-groep vormden een verlengstuk van het werk dat de carrière van Slavin heeft bepaald. In de vroege jaren zeventig hielp de 67-jarige fotograaf een vriend om een film over de jaren '50 te onderzoeken toen hij een oude groepsfoto van een padvinderenteam tegenkwam. Hij had Renaissance-kunst gestudeerd op een zomerbeurs aan de universiteit van Oxford en maakte naam als kunstfotograaf, maar hij voelde zich vreemd geroerd door dit stukje Americana. "Ik was er zo geïntrigeerd door - het heeft me verrast", zegt Slavin. Groepsopnames zijn volgens hem eindeloos fascinerend omdat ze iets naar voren brengen in onderwerpen die zelden in individuele portretten te vinden zijn: "Je ontdekt dat mensen hun publieke gezichten tonen", zegt hij. Je oog gaat van figuur naar figuur terwijl je probeert te onderscheiden hoe de aanwezigheid van de ene het gedrag van een ander beïnvloedt. Binnen enkele dagen na het zien van de Boy Scout foto, nam Slavin zijn eerste groepsportret, van het Flushing Volunteer Ambulance Corps in Queens, New York. Kortom, hij begon aan wat hij 'een odyssee in Amerika' noemt, fotograferende groepen. Het resulterende boek When Two or More Are Gathered Together (1976) is als een momentopname van de natie: op één pagina staat een bingoclub klaar om een ronde te spelen in St. Petersburg, Florida; op de andere staan de bemanningsleden van de SS Skate in nette rijen bovenop hun atoomaanvalonderzeeër in de haven in Groton, Connecticut; op nog een andere, 33 jongens pronken met hun tailles op een kamp van het gewichtsverlies in Loch Sheldrake, New York. Het boek lijkt de erfgenaam van allerlei visuele tradities, van het Laatste Avondmaal van Leonardo da Vinci tot de fotografische portretten van August Sander van de mensen in Weimar Duitsland tot de padvindersfoto waaruit Slavin het stof met veel geweld heeft opgeblazen. Nadat zijn boek was gepubliceerd, dacht de fotograaf dat hij verder zou gaan. Geen geluk. "Wat ik ook doe, deze groepsportretten blijven terugkomen," zegt hij. Zijn boek uit 1986, de Britten, onderzocht vergelijkbare groepen in het Verenigd Koninkrijk en hij plant nu een project over religieuze groeperingen in Amerika. "Het onderwerp stopt niet", zegt hij. "Het wordt dieper en dieper." Slechts zelden komt Slavin weer in contact met zijn groepsvakken, maar hij vraagt zich vaak af. Terwijl hij de Santas onderzoekt, probeert hij hun poses te lezen - hun houding, hun blikken, de manier waarop ze hun koekjes vasthouden. "Ik ben nog steeds gefascineerd door wie deze jongens zijn," zegt hij. "Hoeveel hebben ze onthuld terwijl ze poseerden voor die foto?" Slavin's Santas waren de kers op de taart. Vandaag maakt Leslie Collins, die vanuit het midden van de foto zwaait, een duidelijk onderscheid tussen de mannen op de foto van Slavin, die $ 100 tot $ 250 per uur kosten voor privé- of bedrijfsevenementen, en het rommelige aanbod dat hij roept "plassen-op-de-knieën". Collins, nu 72, biedt een kijk op Santa personificatie die Slavin's op groepsportretten weergalmt: het gaat allemaal over het onthullen van een deel van jezelf terwijl je een bekende rol bewoont. "Als je een kerstman bent, probeer je het personage te zijn, maar op je eigen manier", zegt hij. "Ik zeg nooit 'Ho ho ho', er zijn slechts bepaalde regels waar je bij wegblijft. ' Michael Levick, rechts van de foto van Collins in Slavin, trok zijn eerste Santa-pak aan op de leeftijd van 16-39 jaar geleden - en verzekerde sceptici dat "voor kinderen, iedereen die ouder is dan zij oud is". Hij is de enige Santa op de foto zonder bril. 'Les [Collins] zei altijd:' Waarom draag je geen bril? ' En ik zei: 'Ik lees geen notities, ik bezoek mensen!' "Levick wijst erop dat Santas vroeger alleen met een bril werd afgebeeld bij het lezen van brieven naar de Noordpool. "Het is hard werken," zegt Collins over het feit dat hij Kerstman was, en dus was de Slavin-shoot, die simpelweg gepaard ging met het opduiken en poseren met een aantal vrienden, een stuk fruitcake. Een zeldzaamheid ook, aangezien professionele code dicteert dat Santas elkaar vermijden uit angst voor verwarrende kinderen. Zegt Jerry Clarke, 53, de meest rechtse Santa die zijn koekje donderig onderdompelt: "Heel zelden komen een stel Santas bij elkaar." David Zax is een freelance schrijver in Washington, D.C. Hij schreef over fotograaf Emmet Gowin in december 2007.
Waterlantaarns, Lichtgevende