Toen ik een paar jaar geleden bezig was met het voorbereiden van vrienden in Australië, las ik een boek over alle manieren waarop het continent je zou doden. De toegang op schorpioenen, weet ik nog, viel op omdat het zei geen zorgen te maken over hen - hun steken deden alleen pijn. Ik werd hieraan herinnerd tijdens het lezen van een verhaal over de ontdekkingsreiziger Ludwig Leichhart, een Pruis uit 1842 die naar Australië kwam en nadat hij alles van filosofie tot geneeskunde tot natuurwetenschappen had bestudeerd, begon hij de flora, fauna en geologie van het continent te documenteren. Na zes jaar verdween echter Leichhart. Hij was slechts 34. Leichhart is beroemd in Australië voor een expeditie die hij in 1844 heeft ondernomen. Hij vertrok vanuit het zuiden van Queensland, vlakbij het huidige Brisbane, en leidde een kleine groep van bijna 3.000 mijl naar Port Essington aan de noordwestpunt van het continent. Het was een slopende reis door vreselijke hitte en vochtigheid. De mannen moesten ranzig vlees eten en werden bedekt met steenpuisten. Eén werd gedood door Aborigines. Toen Leichhart op 17 december 1845 op zijn eindbestemming arriveerde, na 15 maanden reizen, schreef hij: "Ik was diep getroffen door mezelf weer te vinden in de geciviliseerde samenleving en kon nauwelijks spreken." Hoewel Leichhart er niet in slaagde om een goede route naar Port Essington te vinden, werd hij beloond met gouden medailles van de geografische samenlevingen in Londen en Parijs. Een tweede expeditie, begonnen in december 1846, was minder succesvol. Leichhart ging op reis van de oostkust n...