Op een middag in de jaren zeventig observeerde een zachtaardige jonge bioloog een beslissend moment in een Nederlandse dierentuin: twee mannelijke chimpansees vochten fel, alleen om zich terug te trekken en omarmden elkaar vervolgens vreedzaam. In plaats van de emotionele impact van die omhelzing naar de vergetelheid te sturen zoals veel hedendaagse wetenschappers zouden hebben gedaan, beschreef Frans de Waal het met een toen-radicaal woord: 'verzoening'. Zo begon de Waal een stille revolutie in hoe we dierlijk gedrag bespreken, met name de vaak agressieve ontmoetingen van primaten. Schrijver Richard Conniff bezocht de Waal in zijn laboratorium in Emory University en sprak met hem over de enorme invloed die zijn studies hebben uitgeoefend. Bewonderaars hebben zich van de bioloog van Harvard, E. O. Wilson, tot Newt Gingrich verplaatst, die als spreker van het Huis één van de Waals boeken plaatste op een lijst met aanbevolen lectuur voor inkomende republikeinen. De reden voor al die aandacht is duidelijk. Na duizenden uren te hebben genoteerd aan het bekijken van primaten van chimpansees tot makaken, is de Waal gaan geloven dat verre van in nature geboren "killer apen", zoals ze vaak werden beschreven, chimpansees en andere primaten veel meer afgestemd zijn op vredestichting. "Chimpansees hebben iets als 'bezorgdheid van de gemeenschap'", zegt hij. "Ze leven in een groep en ze moeten opschieten, en hun leven zal beter worden als hun gemeenschap beter is." Uiteindelijk gelooft de Waal dat de evolutie van mensen en andere primaten meer op zulk altruïsme en samenwerking kan wijzen dan een meedogenloze overleving van de sterksten.

Autostoelhoezen, Zijwindschermen